Virtual Friend But A Real Enemy
I thought it would be me, The person whom you would call, The apple of your eye, But I wonder how the tables have turned, Not me but she settled in your heart, Whom I considered a virtual friend, And a real enemy. It was me who silently fought, For you and just for you, Without expecting any gratitude, I realised that the tables have turned, In the favour of my virtual friend but the real enemy, When I saw you hugging and thanking her, For every sacrifice made by me. I'll know that the table was never on my side, When I'll be starting my after life, And hear you saying, I was just a 'good' person, And I'll remember the funeral, Funeral of the person I called, My virtual friend who was indeed a real enemy. You allowed your beautiful shiny eyes, To shed those pearl like tears, Which I would have never allowed to drop, Only if you saw my existence even a bit.
2018-07-28 12:10:44
8
6
Коментарі
Упорядкувати
  • За популярністю
  • Спочатку нові
  • По порядку
Показати всі коментарі (6)
Pratyusha Pathak
@Srusana Thanks! Means a lot !
Відповісти
2018-07-28 16:00:38
Подобається
Srusana
Thanks it also means a lot to me
Відповісти
2018-07-28 16:01:33
1
Srusana
Hey which standard are you
Відповісти
2018-07-28 16:29:16
Подобається
Схожі вірші
Всі
Дівчинко
Рятувати старі ідеали немає жодного сенсу, все сведемо до творчості або дикого сексу. Зруйнуємо рамки моральних цінностей, напишимо сотні віршів і загубимось серед вічностей. Наш голос лунатиме і поза нашим життям. Дівчинко, просто тримай мене за руку і віддайся цим почуттям.
103
16
5261
Намалюю
Намалюю тобі на обличчі Сонця промені, хмари і гай... Я не зраджую тій своїй звичці І ніколи не зраджу. Це край. Небо синє, бурхливе і темне, Наче очі твої, наче рай. Наче сховище, замок підземний. Наче темний і лячний той край. Намалюю тобі на обличчі, На сторінці клітинку. Портрет... Я не зраджую тій своїй звичці, Знов малюю лиш твій силует.
52
13
2853