Autumns Fall
It was autumn, When everything fell apart Though their hearts In love had once bloomed In several arrays Of dazzling colours Yet their desires Were eminently crossed As every feeling And sensation was gone Just as the fraying leaves Of the pine trees And the waning colours of spring Just as the wilting of lilies And the frazzling of roses So there love grew ever so skinny And their chemistry Retarded by the dozen They shrunk apart Appalled from one another Determined to ruin Their lives as partners Oh that they'd found a go between One to be an intermediary To ignite, their lost fires And reignite their forgotten passion Who could stand to be their guide A mediator, one amongst a thousand Then autumns dearth Would finally end And hatred's reign Would totally cease For true Love's reign Would then begin Replenishing their fervour In ardent love Restoring their luster With a vengeance of hope Repelling divorce As a formidable force. ©heavenly_broadcast # PUNCHLINE- When the dearth of autumn comes, only Christ Love ignites our hearts, one towards another. SOS8:6-7, Job 33:23 & 1John4:16
2019-11-03 18:24:02
3
2
Коментарі
Упорядкувати
  • За популярністю
  • Спочатку нові
  • По порядку
Показати всі коментарі (2)
alvahmara
❤️❤️❤️
Відповісти
2019-11-04 03:30:35
Подобається
Glory LoveWorld
To Jesus be All the Glory, thanks @alvahmara.
Відповісти
2019-11-04 22:15:15
Подобається
Схожі вірші
Всі
Я тебе по-справжньому кохала...
Я тебе по-справжньому кохала... Так, неначе зовсім не жила. І тобі лиш серце відкривала, Я тебе кохала, як могла. Я тобі всю душу і все серце, Все віддам, ти тільки попроси. Я тебе кохатиму до смерті, Я з тобою навіки і завжди. Я тобі відкрию таємниці, Все, що маю — все віддам тобі. І поля, і чистії криниці, І прекрасний спів тих солов'їв. Я тебе по-справжньому кохала, Весь свій час, я віддала тобі. Я була наївною . Не знала, Що не брешуть тільки солов'ї.
42
15
2026
У серці...
Я думками завжди з тобою, Ім'я твоє шепочу уві сні. Як добре, що тою любов'ю, Я буду зігріт навесні. Колись я кохався з журбою, Всі враження їй віддавав. Проте, нагороджений долею, У серці тебе я сховав. І швидко темрява зникла, Зростало в моїй душі світло. Так швидко надія розквітла, Прийшло в життя наше літо. Я марю тобою кожну годину, За тебе і щастя своє я віддам. Для мене ти світ, ти - родина, І буду любити наперекір літам.
107
16
10392