Дзянiс Батура
@BaturaDzianis
Блог Все
Разное
4
1
44
Где-то на Востоке
Юмор
7
3
64
Когда девушки на диете
Юмор
4
38
Книги Все
Стихи Все
Людская кровь
Вся улица борьбой объята, Враждой охвачен уголок. Шальная пуля рядом пролетая, Желает попасть кому-то в бок. Офицеры с матом, с болью Поднимут раненых коллег. И станет людскою кровью Асфальт у магазинов и аптек. Вся форма примет красный, Потемнеет в его глазах. Вздох последний и напрасный, И после покой в вечных снах. Умолкнут все коллеги-братья, А гам бунтующего ненастья Проведёт в путь последний Цвет крови умершего наследный. Пойдут звонки и сообщения Всю здешнию округу известить О том, что в День Благодарения Покойного не будет нам хватать. Всё будут дальше улицы и уголки Враждой, борьбой охвачены. Всё будут асфальты и потолки Людскою кровью быть заляпаны.
8
0
146
Старажытная каштоўнасць
У самым далёкім пакоі, далёкай зале Праз мноства калідораў, дзвярэй, Амаль у асобным раскошным квартале Ёсць пакой для асаблівых гасцей. Там далёкай старажытнасці справы Трымае гаспадар пад ключом. Першалюдзi, грэкі і маўры Усе яны тут пад складаным замком. І водзіць сюды спадар сваякоў, Важных персон і блізкіх сяброў. І кажуць, што нават ворагаў заклятых, Мужчын, жанчын, старых ды багатых. І горда паказвае ім пісьмёны, Барэльефы, таблічкі, скрыжалі, Дзе казкi, легенды, жарты, імёны Продкi калісьці даўно запісалі. І ёсць там любімая рэч чалавека: Стэла з месяцовым богам Сін, Якую знайшоў адзiн арабскі бедуін. А ён сам на аўкцыёне яе купіў За мільёны мільярдаў долараў i лір. І ў цэнтры залы змясціў, Каб кожны ўбачыў, хто тут пахадзіў Ды гаспадара за гэта пахваліў. Але не ведае калекцыянер, Не здагадваецца той мільянер, Што не праз бедуіна яна прайшла, А першапачаткова ў музеі жыла. Туды ўвайшоў натоўп салдат, Але не біцца ў змаганнi, Не на экскурсію альбо парад, А адразу ў бязмежжа і разграбленні, Бо хаос, стральба і блытаніна Не абароняць ні музей, нi селяніна. І многае са стэлажоў забралі, А потым кутысьцi там прадалі.
4
0
109
Дзед i кот
Белыя халаты і чорныя дні Пакінулі ў мінулым маляўнічыя сны. Ёсць толькi вялікая тэмпература І бясконцая апошняя пакута. Стары дзед ляжаў i стагнаў, Ён ведаў, што не вытрымае I з настальгіяй успамінаў, Як ён у маладосці самагонку гнаў. Дзядок маліў лекара: «Лепш забей мяне, хварога, Сам ведаеш, няма на свеце лекаў ніякіх Для катэгорыi безнадзейныx старых. Я ўжо даўно чакаю канца сваіх пакут, Калі пакіне маё цела дух.» І ён чакаў, усе чакалі, Ён пакутаваў і ўсё пакутавалі, І найхутчэйшую смерць толькі і жадалi. У адзін з дзён страшнай мукі Праз фортку залезла кацяня, Чорнае як афрыканца рукі. Звярку спадабалася спальня І той заскочыў на ложка, Каб паспаць на мяккім трошка. Але сустрэў кот там хварога І адчуў, што яму патрэбна дапамога. Ён на дзеда лёг ля самай галавы, Упрытык паставіўшы насы. І замурлыкаў для старога гімн каціны, Які апісвае i цудоўныя каўбасныя карціны, I вольнасць усяго кацiнага роду, І пра тое, што далі вусатыя кожнаму народу. Нечакана дзед адчуў і ўсвядоміў, Што ўсхваляючы ў гімне кожную пароду, Кацяня па трохі хваробу прыціскаў. I вось праз год на вяселлі праўнучкі Стары пайшоў у ліхія скокі. Ды так разышоўся дзед, Што потым на танцавальныя ўрокі І раніцай, і ноччу, і ў абед Да яго хадзілі не толькi сем’ямі, А нават вёскамi і гарадамі. Дарэчы, на тым вяселлі і коцік быў, Малако з кефірам піў. Па прыгожых вусах яго цякло, А ў кацiнай губе амаль не было.
9
1
152