Heartbreak
Do you remember That one fateful day The time we first spoke Not in greeting Or passing Really spoke Even then I truly believed You were one of a kind No one would have the audacity The gall To speak to me like that But you did The first time We really talked I remember thinking Man I like this girl Yet somewhere along the way Our hard road Filled with pot holes Cracks Bumps Barriers Somewhere along the way I like you Turned to... I love you Now we're here Where I'm so conflicted You loved someone else Someone you can't let go Someone who hurts you Breaks your heart Kill the essence of a queen Inside you As a virus Attacking the immume system Till nothing left I hate it Seeing you like this Hurting Bleeding Yet it's something I must endure No matter how much Pain grips my soul The woman I love Afflicted at the hands Of someone she loved Tears that flow As the abundance of of her pain Her heartbreak That fills the streets Taking us with it A cycle of torment That seems unending Unyielding I wish I could say something Anything That can fix this End this But there's nothing Nothing I can say Nothing I can do And frankly I hate it How did we get here One battle After the next Always something to fight But this is deep And frankly I don't know If we can make it
2018-09-16 14:39:25
1
0
Схожі вірші
Всі
Дитинство
Минає час, минуло й літо, І тільки сум залишився в мені. Не повернутись вже в дитинство, У радості наповнені, чудові дні. Я пам'ятаю, як не переймалась Та навіть не гадала, що таке життя. Просто ляльками забавлялась, І не боялась небуття. Любити весь цей світ хотіла і літати, Та й так щоб суму і не знати. І насолоджувалась всім, що мала. Мене душа моя не переймала. Лиш мріями своїми я блукала, Чарівна музика кругом лунала. І сонечко світило лиш мені, Навіть коли були похмурі дні. І впало сонце за крайнебо, Настала темрява в душі моїй. І лиш зірки - останній вогник, Світили в океані мрій. Тепер блука душа моя лісами, Де вихід заблокований дивами, Які вбивають лиш мене. Я більш не хочу бачити сумне. Як птах над лабіринтом, Що заплутав шлях, літати. И крилами над горизонтом, Що розкинувсь на віки, махати. Та не боятись небуття, Того що новий день чекає. Лиш знову насолоджуватися життям, Яке дитинство моє знає.
71
7
12503
وردةٌ قبِيحة
و مَا الّذي يجعلُ مصطلحُ الوردة قبِيحة؟ -مَا الّذي تنتظرهُ من وردةٍ واجهت ريَاح عاتية ؛ وتُربة قَاحلة و بتلَاتٍ منهَا قَد ترَاخت أرضًا ، مَا الّذي ستصبحهُ برأيك؟
55
10
3495